Σάββατο, Μαΐου 29, 2004

Όψεις Καθημερινού Θεάτρου

Το πρόβλημά μου είναι τα διαφορετικά επίπεδα ύφους που πρέπει να χειρίζομαι καθημερινά. Φαντάζομαι ότι πολλοί θα συμφωνήσουν ότι έχουνε το ίδιο ακριβώς πρόβλημα που δεν έγκειται μόνο στην αυτοσυγκράτηση (που για την έλλειψή της μετανοιώνουμε συχνά) αλλά και στην αδυναμία συνεχούς χρήσης και αδιάκοπης εναλλαγής προσωπείων και ρόλων.
Συναντάς κάποιον με τον οποίο έχεις τυπικές φιλικές σχέσεις και πρέπει να θέσεις σε λειτουργία το προσωπείο της ευγένειας και τυπικότητας. Χαμογελάς, χαιρετάς, περνάει κι εσύ συνεχίζεις να χαμογελάς.
Θέλεις να μιλήσεις σε κάποιον καθηγητή που εκείνη την ώρα μιλάει με έναν άγνωστο. Κάθεσαι σε απόσταση για να του δείξεις ότι θες να μιλήσετε αλλά παράλληλα δε θες να διακόψεις. Ποια είναι αυτή η απόσταση όμως; Κι αν του αυξάνεις τον εκνευρισμό με την παρουσία σου ή αν δε θέλει εν τέλει να σου μιλήσει; Αν είναι ένα πρόβλημα η απόσταση, άλλο ένα πρόβλημα είναι το βλέμμα. Κοιτώντας προς το μέρος τους νοιώθεις αδιάκριτος, κοιτώντας όμως αδιάφορα (ίσως διαβάζοντας μια αφίσα στον τοίχο) νοιώθεις πως δεν έχεις λόγο να περιμένεις, το μυαλό απομακρύνεται από αυτά για τα οποία βρέθηκες εκεί και απέχεις μια τρίχα από τη σκέψη ότι θα ήτανε καλύτερα να τον απασχολήσεις κάποια άλλη στιγμή και έτσι φεύγεις κάπως ανακουφισμένος αφου με μια "λογική" δικαιολογία έχεις παρακάμψει την ανάγκη να επιστρατεύσεις τις κουραστικές συμβάσεις της επικοινωνίας. Νομίζω ότι αυτά είναι απλά διλήμματα, ανάξια να τα σκέφτεται κανείς.

Για το πιο σοβαρό πρόβλημα θα επανέλθω κάποια άλλη στιγμή λόγω έλλειψης χρόνου.

Παρασκευή, Μαΐου 28, 2004

ο Πύργος

Έχω νοιώσει λίγο σαν καφκικός ήρωας. Νοιώθω σαν τον Χωρομέτρη στον Πύργο. Προσπαθώ να μαζέψω κάποιες προσφορές για συστήματα, πόρτες ασφαλείας και για ασφαλιστική κάλυψη του χώρου όπου εργάζομαι και συνεχώς κάτι προκύπτει που με βγάζει από το δρόμο μου και συνειδητοποιώ πως για να φτάσω στο επιθυμητό αποτέλεσμα πρέπει να αντιμετωπίσω αυτό το καινούργιο εμπόδιο που δίκην μπάμπουσκας κρύβει ένα άλλο εμπόδιο και ούτω καθεξής.

Σήμερα (ή χτες) το πρωί με πήρε ο ασφαλιστής και με ρώτησε αν ο χώρος είναι δηλωμένος ως διαμέρισμα ή ως επαγγελματική στέγη γιατί από αυτό - είπε - θα εξαρτηθεί το ύψος των ασφαλίστρων. Εγώ έπρεπε να το μάθω αυτό αλλά ο καθηγητής έλειπε. Πήρα τηλέφωνο την οικονομική υπηρεσία και μόλις ανέπτυξα την παραπάνω ιστορία ο προϊστάμενος προσβεβλημένος θέλησε να μου υπενθυμίσει πως εγώ δεν έχω καμία σχέση με το χώρο, είμαι ένας συμβασιούχος και όχι ένας υπάλληλος πόσω μάλλον ένας συνεργάτης του και εννόησε σαφώς ότι αυτές τις πρωτοβουλίες πρέπει να τις γνωρίζει εκ των προτέρων και δεν μπορεί ο καθηγητής να κάνει έστω και έρευνα αγοράς χωρίς να έχει ενημερώσει τον προϊστάμενο της οικονομικής υπηρεσίας. Αυτά τα έλεγε ενώ εγώ είχα υψώσει τον τόνο της φωνής μου. Δεν θυμάμαι γιατί εξοργίστηκα κι όμως όλη τη μέρα σκεφτόμουνα το περιστατικό και προσπαθούσα να εκλογικεύσω κάθε λεπτομέρεια, να εικάσω με κάποια λογική μέθοδο τις εξελίξεις. Πάντα εκ των υστέρων βάζουμε ένα προσωπείο στις πράξεις μας που κατά βάθος είναι παράλογες.

Η δική μου εκλογίκευση: προσπάθησα να ταυτιστώ με τον Χωρομέτρη του Κάφκα, μετά προσπάθησα να νοιώσω αδιάφορος σαν τον Τζέικομπ Χόρνερ στο Τέλος του Δρόμου του Τζόν Μπαρθ και τέλος προσπάθησα να είμαι wu wei -κενός και υπέροχος- σαν βουδιστής ζεν. Αυτά ήτανε τα δικά μου προσωπεία, κανένα δεν πέτυχε εκτός ίσως από τον Τζέικομπ Χόρνερ, που σαν κι αυτόν νοιώθω, ένα οντολογικό κενό με διάφορα προσωπεία, μια σειρά από περσόνες περιφερόμενες πάνω από ένα σκοτεινό κενό.

Αν η συνέχεια έχει ενδιαφέρον θα επανέλθω κι ίσως η ιστορία μας βγει κάτι σαν Πραγματεία Πάνω στην Αίσθηση της Πραγματικότητας. Εκείνος ο προϊστάμενος πάντως είναι πολύ ικανοποιημένος από την πραγματικότητά του, γι'αυτό την έχει πιστέψει τόσο δυνατά.

Πέμπτη, Μαΐου 27, 2004

Καλή αρχή

Ξεκινά η αλυσίδα του δημόσιου ημερολογίου μου, αν και δεν νομίζω να υπήρχε λόγος να κάνω άλλη μία ιστοσελίδα με άλλη εμφάνιση και τρόπο δημοσίευσης. Ακόμα και η παρουσία μου σε φόρα, σε newsgroups και μέσα από την ιστοσελίδα μου είχε πάντα τον ίδιο σκοπό, την αποτύπωση κάποιων σκέψεων. Δεν έχω ψάξει να δω τι παραπάνω μπορεί να προσφέρει τούτη η μορφή επικοινωνίας.