Σάββατο, Μαΐου 29, 2004

Όψεις Καθημερινού Θεάτρου

Το πρόβλημά μου είναι τα διαφορετικά επίπεδα ύφους που πρέπει να χειρίζομαι καθημερινά. Φαντάζομαι ότι πολλοί θα συμφωνήσουν ότι έχουνε το ίδιο ακριβώς πρόβλημα που δεν έγκειται μόνο στην αυτοσυγκράτηση (που για την έλλειψή της μετανοιώνουμε συχνά) αλλά και στην αδυναμία συνεχούς χρήσης και αδιάκοπης εναλλαγής προσωπείων και ρόλων.
Συναντάς κάποιον με τον οποίο έχεις τυπικές φιλικές σχέσεις και πρέπει να θέσεις σε λειτουργία το προσωπείο της ευγένειας και τυπικότητας. Χαμογελάς, χαιρετάς, περνάει κι εσύ συνεχίζεις να χαμογελάς.
Θέλεις να μιλήσεις σε κάποιον καθηγητή που εκείνη την ώρα μιλάει με έναν άγνωστο. Κάθεσαι σε απόσταση για να του δείξεις ότι θες να μιλήσετε αλλά παράλληλα δε θες να διακόψεις. Ποια είναι αυτή η απόσταση όμως; Κι αν του αυξάνεις τον εκνευρισμό με την παρουσία σου ή αν δε θέλει εν τέλει να σου μιλήσει; Αν είναι ένα πρόβλημα η απόσταση, άλλο ένα πρόβλημα είναι το βλέμμα. Κοιτώντας προς το μέρος τους νοιώθεις αδιάκριτος, κοιτώντας όμως αδιάφορα (ίσως διαβάζοντας μια αφίσα στον τοίχο) νοιώθεις πως δεν έχεις λόγο να περιμένεις, το μυαλό απομακρύνεται από αυτά για τα οποία βρέθηκες εκεί και απέχεις μια τρίχα από τη σκέψη ότι θα ήτανε καλύτερα να τον απασχολήσεις κάποια άλλη στιγμή και έτσι φεύγεις κάπως ανακουφισμένος αφου με μια "λογική" δικαιολογία έχεις παρακάμψει την ανάγκη να επιστρατεύσεις τις κουραστικές συμβάσεις της επικοινωνίας. Νομίζω ότι αυτά είναι απλά διλήμματα, ανάξια να τα σκέφτεται κανείς.

Για το πιο σοβαρό πρόβλημα θα επανέλθω κάποια άλλη στιγμή λόγω έλλειψης χρόνου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: