Κυριακή, Ιουλίου 04, 2004

...ενεργούμενο

ενεργούμενο, το: για πρόσωπο που ενεργεί, δρα κατ’ εντολή άλλου και όχι αυτοβούλως: Κατάντησε ~ άλλων. [λόγ. ουσιαστικοπ. ουδ. του ελνστ. ενεργούμενος μπε του ρ. ενεργώ ‘που κατέχεται από το δαίμονα’]

Το παραπάνω λήμμα βρίσκεται στο λεξικό του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη, το οποίο είναι διαθέσιμο ολόκληρο στο διαδίκτυο. Δεν θα του αφιέρωνα καταχώριση στο δικτυακό μου ημερολόγιο αν δεν είχα γίνει και εγώ ενεργούμενο κάποιου ή κάποιων, γεγονός το οποίο δεν με εξοργίζει αν και είμαι ευέξαπτος . Ο μόνος λόγος που γράφω για αυτό είναι προκειμένου να εκθέσω τα μέσα με τα οποία οδηγήθηκα σε αυτή τη συμπεριφορά. Η αδυναμία μου, η επιλεκτική χρήση και επεξεργασμένη παρουσίαση της πραγματικότητας καθώς και η κατάχραση της εμπιστοσύνης.
Μερικοί άνθρωποι επενδύουν τόσο πολύ χρόνο στο να συλλέγουν πληροφορίες για τους άλλους και μετά να τις διαθέτουνε επιλεκτικά και μέσω αυτής της ροής πληροφοριών να κάνουν συμμαχίες σε μια παρέα και να τις εκμεταλλεύονται ώστε θα έπρεπε κάποιος να τους κόψει μισθό για αυτήν τους την ενασχόληση που δεν έχει άλλο πυρήνα και σκοπό παρά μόνο τον εαυτό τους. Το ότι μου είχε δημιουργήσει μία λανθασμένη άποψη ή - για να το πω καλύτερα - μία υπερβολικά αρνητική άποψη για άλλον άνθρωπο ήτανε κάτι που δεν θέλησα να ελέγξω ως προς την ορθότητά του γιατί αυτή η αρνητική πληροφόρηση ενίσχυε την ήδη αρνητική εικόνα που είχα.
Χρειάστηκε να αρχίσω να αναζητώ πληροφορίες (κοινώς να κουτσομπολεύω) και με άλλους ανθρώπους για να καταλάβω ότι αυτό που θεωρούσα προηγουμένως "αλήθεια" δεν ήτανε παρά μία άποψη για τα πράγματα και μάλιστα μία άποψη που με έστρεψε ακόμα περισσότερο εναντίον κάποιου. Δεν μπορώ να είμαι μέσα στο μυαλό αυτού που με τις πληροφορίες του κατηύθυνε τα συναισθήματά μου ώστε να ξέρω πόσο εσκεμμένο ήτανε αυτό που έκανε ή μη. Ακόμα και η ίδια ηθική υπόσταση των διαφόρων εμπλεκομένων σε αυτήν την ιστορία δεν με ενδιαφέρει. Σκοπός μου είναι να βγάλω κάποια συμπεράσματα για μένα και για τις αντιδράσεις μου.
Για την ώρα έχω καταλήξει στο εξής: όπως και να παρουσιάζεται η πραγματικότητα μπρος στα μάτια μου δεν πρόκειται παρά για μία πλάνη η οποία δεν πρέπει να καθοδηγεί τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου. Αφενός γιατί οι άνθρωποι που αφηγούνται την πραγματικότητα απλώς την αναπλάθουν μέσα από τη ματιά και τα συμφέροντά τους και αφετέρου επειδή ακόμα και αυτά που βλέπω εγώ συνιστούν μία οπτική γωνία που από μόνη της δεν μπορεί να συνιστά μία σφαιρική γνώση.
Με λίγα λόγια, είναι συνετό να είμαστε ψύχραιμοι προτού κάνουμε ότιδήποτε και σα μια συμβουλή πρακτικής φιλοσοφίας (αν και δε θα ήθελα να μοιάζει με καζαμία αυτο το ημερολόγιο): αν κάτι μας εξοργίζει ή ενθουσιάζει ας μην αντιδράσουμε αμέσως: ας περιμένουμε μια ώρα, μια μέρα, μια βδομάδα, να δούμε κατά πόσο τα συναισθήματά μας αντέχουνε στο χρόνο και κατά πόσο δικαιώνονται από το πέρασμα του χρόνου, από τις δεύτερες σκέψεις και τις πρόσθετες γνώσεις.

ΥΓ: Μήπως το ίδιο δε γίνεται - σε μεγαλύτερη κλίμακα - με τις ομάδες (πολιτικές, εθνικές κλπ); Μας έχουνε μάθει να μισούμε τους γειτονικούς μας λαούς. Είναι φυσικό, αφού πάντα μας αφηγούνται ό,τι χειρότερο για αυτούς. Το ίδιο συμβαίνει και με αυτούς όμως...

Δεν υπάρχουν σχόλια: