Τρίτη, Σεπτεμβρίου 21, 2004

Για τα θύματα.

Στο Βήμα της Κυριακής της 19ης Σεπτέμβρη υπήρξε ένα θέμα με τίτλο "Η Πολωνία βαδίζει προς ρήξη με τη Γερμανία" το οποίο μου θύμισε διάφορα παλιότερα στιγμιότυπα της ιστορίας τα οποία θα ήθελα να σχολιάσω. Λέγεται πως το πολωνικό κοινοβούλιο αιτήθηκε την έναρξη συνομιλιών με θέμα τις πολεμικές επανορθώσεις από τη ναζιστική κατοχή. Αυτή η κίνηση ακολούθησε μία σειρά αγωγών σε πολωνικά δικαστήρια που είχαν καταθέσει Γερμανοί ζητώντας αποζημιώσεις από την Πολωνία για τους Γερμανούς που εκδιώχθηκαν το 1945 από την Πομερανία, τη Σιλεσία και την ανατολική Πρωσία, κάτι το οποίο οι Πολωνοί το θεώρησαν προσβολή, εφόσον θεωρούν πως οι Γερμανοί εκδιωχθέντες έπαθαν αυτό που άξιζαν επειδή συνεργαστήκαν με τους ναζί.

-Ολίγα τινά ιστορικά.
Όταν τέλειωσε ο Β παγκόσμιος, με την συμμαχική διάσκεψη στο Πότσνταμ, αποφασίστηκε η Πομερανία, η Σιλεσία και η ανατολική Πρωσία να πάνε στα χέρια της Πολωνίας (ένα μικρό κομμάτι της ανατ. Πρωσίας πήγε στην τότε ΕΣΣΔ, είναι ο σημερινός ρωσικός θύλακας του Καλίνινγκραντ, πρώην Καίνιξμπεργκ, πόλη όπου έζησε ο Immanuel Kant). Η Ρωσία είχε καταλάβει όλην την ανατολική Πολωνία και δεν ήθελε να επιστρέψει ούτε εκατοστό από το έδαφός της. Σε αντάλλαγμα αυτών των εδαφών οι Πολωνοί πήραν όλα τα γερμανικά εδάφη ανατολικά των ποταμών Όντερ - Νάισε και εκατομμύρια Γερμανία έφυγαν ως πρόσφυγες από την Πολωνία. To ίδιο συνέβη και με την Τσεχοσλοβακία (Σουδήτες Γερμανοί). Ο συνολικός αριθμός των προσφύγων ανερχόταν περίπου στα 8 με 10 εκατομμύρια ανθρώπους, αρκετοί από τους οποίους πέθαναν από τις κακουχίες. Αυτούς τους ανθρώπους τους θυμήθηκε ο ακροδεξιός Αυστριακός Χάιντερ όταν γίνονταν οι συνομιλίες για την ένταξη των 10 νέων κρατών στην Ε.Ε. και πρότεινε να μπει ως όρος για την ένταξή τους η επανόρθωση της εκδίωξης των Γερμανών από τις χώρες αυτές. Τώρα μαθαίνω ότι υπάρχουν Γερμανοί που διεκδικούν αποζημιώσεις από την Πολωνία, κάτι που οι Πολωνοί το θεωρούν αδιανόητο καθώς οι Γερμανοί "άξιζαν αυτό που έπαθαν".

Εγώ δεν μπορώ να συμφωνήσω με αυτό. Θεωρώ ρατσιστική τη λογική της τιμωρίας των γερμανικών μειονοτήτων επειδή συνεργάστηκαν με το ναζιστικό καθεστώς. Πιστεύω ότι εφαρμόστηκε μία πολιτική εθνοκάθαρσης την οποία κανείς δεν θέλησε να εμποδίσει, αφού τότε οι Γερμανοί ήταν η "προσωποποίηση του κακού". Μήπως δεν υπήρξαν Τσέχοι, Πολωνοί, Σλοβάκοι και Ούγγροι που συνεργάστηκαν με τους ναζί; Γιατί δεν τους έστειλαν και αυτούς στη Γερμανία; (Παράλογο αυτό που λέω, αλλά είναι εξίσου παράλογο να παίρνεις μία εθνική μειονότητα, να της κολλάς την ταμπέλα του ναζί και διεξάγεις εθνοκάθαρση. Τα παιδιά πρόσφυγες άραγε συνεργάστηκαν και αυτά με τους ναζί; Οι Γερμανοί Σουδήτες ήταν άραγε όλοι υποστηρικτές των ναζί; Γιατί μόνο οι ακροδεξιοί Γερμανοί μιλούν για το θέμα των προσφύγων Γερμανών; Δεν είναι μήπως ανθρωπιστική υπόθεση το να μιλήσουμε για το δικαίωμα ενός πρόσφυγα ανεξαρτήτως ταυτότητας και πεποιθήσεων; Είμαι έξω από το χορό ίσως και μιλώ σε λάθος βάση. Πληροφορούμαι όμως ότι με το τέλος του Β παγκοσμίου και εμείς κάναμε μικρής έκτασης εθνοκαθάρσεις, με τους Μακεδόνες και με τους Αλβανούς με ανάλογες προφάσεις. Οι μεν Τσάμηδες διώχτηκαν ως συνεργάτες των ναζί, οι δε Μακεδόνες ως συνεργάτες των κομμουνιστών που ήθελαν να διαμελίσουν την ελληνική Μακεδονία. (Το πιο αστείο, τραγικό, ηλίθιο και συνάμα ειρωνικό είναι ότι ενώ οι τσάμηδες συνεργάτες των Ναζί έπαιρναν πόδι από την ...γη του Πλάτωνα, οι Έλληνες συνεργάτες των ναζί, προδότες και ταγματασφαλίτες στελέχωναν τους κρατικούς μηχανισμούς του μετεμφυλιακού καθεστώτος...)