Σάββατο, Ιανουαρίου 08, 2005

Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου...

Σάββατο 8 Γενάρη 2005.

Σήμερα ήμουν στο κέντρο της Αθήνας και είχα μαζί μου φωτογραφική μηχανή. Πέρασα κάθετα την Ομόνοια και πήγα στην Αθηνάς για να πάρω το 049 για Πειραιά. Στο πεζοδρόμιο ήταν μαζεμένος κόσμος - οι πιο πολλοί ηλικιωμένοι - υπέθεσα ότι θα ψώνιζαν από κάποιον πλανόδιο ή ότι θα χάζευαν καμιά παρτίδα "παπά". Ένας από αυτούς φώναξε σε κάποιον αστυνομικό μέσα σε υπηρεσιακό και του πε να καλέσουν ασθενοφόρο. Τότε είδα έναν γέρο ξαπλωμένο στο πεζοδρόμιο, το πρόσωπό του ήταν κίτρινο και τα μάγουλά του ρουφηγμένα, μου θύμιζε ήδη πτώμα, όπως τα έχω δει σε μερικές κηδείες.
Ο ηλικιωμένος που μίλησε στους αστυνομικούς τους είπε ότι ο γέρος ανέπνεε ακόμα. Ένιωσα την παρόρμηση να τον βγάλω φωτογραφία, μολονότι θα ήταν επικίνδυνο.
Είναι το δεύτερο περιστατικό που βλέπω, έναν άνθρωπο να σωριάζεται κάτω από την καρδιά του. Σκέφτηκα και πάλι ένα ζεστό πιάτο σε μια κουζίνα, μια σύζυγο να περιμένει τον άντρα της να γυρίσει για να φάνε το μεσημεριανό μαζί, το τηλέφωνο να χτυπάει και να είναι από το νοσοκομείο. Σκέφτηκα την αγωνία στους διαδρόμους του νοσοκομείου, τα απελπισμένα τηλέφωνα σε συγγενείς και φίλους, τους πεθαμενατζήδες που κυνηγάνε το μεροκάματο.
Είναι μία περιττή αγωνία το να σκέφτεσαι πως κάποια μέρα θα σου συμβεί και σένα να σου κόψει την καθημερινότητα μια συμφορά, να ακούσεις πως τ' αγαπημένο σου πρόσωπο δε θα γυρίσει πίσω. Δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για κάτι που δεν είναι σίγουρο ότι θα μας συμβεί, η πιθανότητα όμως - έστω και αμυδρή - με έκανε να νιώσω μέρος της στενοχώριας. Ο όμιλος των ηλικιωμένων τριγύρω ήταν άλλο ένα καρφί, καθώς "ολόρθοι στέκονταν σιμά εις του μνήματός των τ' ανοικτόν στόμα".
Δεν έβγαλα τη φωτογραφία.
Σκέφτομαι πολλά και δεν μπορώ να τα μαζέψω να τα εκφράσω. Όλα μυρίζουν γηρατειά.


Θυμάμαι το ποίημα του Ν. Καββαδία, Πικρία:
Γέρο, σου πρέπει μοναχά το σίδερο στα πόδια,
δύο μέτρα καραβόπανο, και αριστερό τιμόνι.
Mια μέδουσα σε αντίκρισε γαλάζια και σιμώνει
κι ένας βυθός που βόσκουνε σαλάχια και χταπόδια.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Χτες είχε το πρώτο επεισόδιο ισχαιμίας. Εκεί που βρισκόταν ξαπλωμένος ήσυχα ήσυχα στο κρεββάτι, ήρθε το επεισόδιο και τού 'κοψε ένα εισιτήριο γραμμή για τον Αγιο Πέτρο. Το εισιτήριο ήταν για τις δεκαπέντε του μηνός. Σήμερα είναι εφτά, λογάριασε μέσα του, έχω ακόμα καιρό. Γύρισε πλευρό και προσπάθησε να ξανακοιμηθεί. Αύριο θα πήγαινε στο νοσοκομείο για ένα τσεκ-απ. Ολα συνήθιζε να τα μεταφέρει στο «αύριο» κι όταν αυτό το «αύριο» γινόταν «σήμερα» απλά του ξανάδινε μετάθεση. Τώρα όμως τα πράγματα ήταν μάλλον σοβαρά. Δεν παίζουμε με τη ζωή, σκέφτηκε, όταν παραδίπλα καιροφυλακτεί ο θάνατος.