Πέμπτη, Απριλίου 28, 2005

Απίστευτα θλιβεροί

Εκεί που πηγαίνω ταχτικά είναι ένας υπάλληλος με νοημοσύνη "χαμηλή". Πρόκειται για ένα αγαθό παιδάκι που δείχνει να μην έχει αίσθηση ντροπής (βγήκε από την τουαλέτα και κούμπωνε το παντελόνι του μπροστά σ' όλους), έχει έντονο ενδιαφέρον για μεμονωμένα θέματα που δείχνει να τα κατέχει τέλεια, κυρίως όλα τα εγκλήματα που έχουν γίνει στην Ελλάδα κι όποτε μιλάω μαζί του με βομβαρδίζει με ερωτήσεις που μπορεί να είναι οι ίδιες 3-4 επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις, ξύνει τη μύτη του μπροστά σε όλους και έχει πρόβλημα να αντιληφθεί τις σχέσεις μεγεθών και ποσοτήτων. Αν δηλαδή του πεις ότι η Λαμία είναι μακριά από την Αθήνα αλλά ότι ο Βόλος είναι πιο μακριά δεν θα μπορεί να καταλάβει αμέσως ότι ο Βόλος είναι μετά τη Λαμία.
Το πρόβλημα είναι ότι έχω δει μερικούς άλλους να τον αντιμετωπίζουν σαν ενόχληση, σαν κάτι δυσάρεστο που τους έχει φορτωθεί. Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα από δυσαρεστημένα μέχρι εκνευρισμένα βλέμματα και κάποιες γκριμάτσες πίσω από την πλάτη του που μαρτυρούσαν δυσανεξία. Την δυσαρέσκεια που προκαλεί (στους έξυπνους και φυσιολογικούς ανθρώπους) δεν την αντιλαμβάνεται αλλά καταλαβαίνει πότε κάποιος τον κοροϊδεύει και αμύνεται: σηκώνεται και φεύγει.
Αυτό το παιδί είναι τυχερό μέσα στη γενική ατυχία του. Μαντεύω ότι οι γονείς του το φροντίζουν και το αγαπούν.
Αντίθετα, πολύ παρατημένος πρέπει να είναι ο Γιαννάκης. Δεν αναφέρω τίποτε άλλο εκτός από το όνομά του επειδή είναι πολύ γνωστός στις αστικές συγκοινωνίες του Πειραιά τα τελευταία τριάντα χρόνια. Έχει μυαλό μικρού παιδιού και σε πλησιάζει για να σου ζητήσει λίγα λεπτά. Αν του πεις "όχι" θα σε ρωτήσει αν θα του δώσεις αύριο ή μεθαύριο λεφτά. Αν του πεις "ναι", συμβιβάζεται και φεύγει. Συνήθως του αρέσει να πετάει καπάκια από αναψυκτικά έξω από το παράθυρο του λεωφορείου ή μικρά νομίσματα των 5 λεπτών και κάπου κάπου προσγειώνονται πάνω σε κάποιον τυχερό. Οι Πειραιώτες έχουνε μυριστεί ότι δεν του αρέσει να πλένεται και βρίσκονται πάντα μερικοί που τον στριμώχνουν και του λένε ότι πρέπει να πάει να πλυθεί για να γελάσουν με την αντίδρασή του καθώς στυλώνει τα πόδια του, καθηλώνεται σε ένα σημείο και βάζει τις φωνές σα μικρό παιδί.
Όλοι αυτοί οι βασανιστές - και του παιδιού που ανέφερα αλλά και του πασίγνωστου Γιάννη - νομίζουν ότι η νοημοσύνη τους είναι ανώτερη και ότι αυτή η ανωτερότητα τους επιτρέπει να τη χρησιμοποιούν κατ' αυτόν τον τρόπο.

10 σχόλια:

Iphimedea είπε...

Προμηθέα,
έχεις δίκιο απόλυτο.
Το περίεργο είναι ότι διαβάζοντας την περιγραφή των πράξεων του πρώτου παιδιού θυμήθηκα έναν συνάδελφο στη δουλειά -αρκετά διάσημο ώστε να μην μπορώ να αναφέρω το όνομά του ή άλλα περισσότερα- ο οποίος αντιδρά με πολύ παρόμοιο τρόπο (ξεκούμπωτο παντελόνι, επίμονες ίδιες ερωτήσεις, ξύσιμο μύτης, πολύ προβληματική προσωπική υγειινή, κλπ.). Δεν είναι περίεργο -και άδικο εν τέλει- που τις αντιδράσεις του δεύτερου τις αντιμετωπίζουμε ως ιδιοτροπίες ενός έξυπνου (διάσημου) ανθρώπου, ενώ ο πρώτος δέχεται επικρίσεις;

Υ.Γ. Δεν ήξερα ότι τον εν λόγω γνωστό τύπο του Πειραιά τον λένε Γιαννάκη. Τον αναγνώρισα από την περιγραφή σου.

Καλή Ανάσταση

evee είπε...

απόλυτο δίκιο, ναι

Το έχω παρατηρήσει καιρό αλλά θα το γράψω τώρα. Μου αρέσει ο καθαρά "ουμανιστικός"(σχολείο μου θυμίζει ο όρος αλλά νομίζω είναι ο πιο σωστός) χαρακτήρας του blog σου.

Το ζήτημα είναι για μένα τι άλλο μπορεί να κάνει κανείς εκτός από το να παρουσιάζει τέτοια περιστατικά. Όλοι τα ξέρουμε, όσοι έχουν την κοινή(πόσο κοινή είναι άλλο ερώτημα) λογική δεν φέρονται σαν γομάρια, οι υπόλοιποι ούτως ή άλλως δεν δίνουν δεκάρα, αλλά τελικά, μπορεί να γίνει κάτι? Και αν ναι, τι?

Εκεί είναι το ερώτημα για μένα.

Aureliano Buendia είπε...

Θα ήθελα στο προηγούμενο κείμενό μου να συμπληρώσω με σχόλια αλλά μόνο πίκρα νιώθω και δε μου έρχονται λέξεις. Οι άνθρωποι αρεσκόμαστε στο να βασανίζουμε όποιον είναι του χεριού μας. Μπορεί κάποιος να μου πει γιατί; ΄

Αυτό το παιδί είναι συζητήσιμο, αρκεί να καταλάβεις την ιδιαιτερότητά του. Αν δεν γουστάρεις να του κάνεις παρέα το αποδέχομαι, τουλάχιστον μην το βασανίζεις, μην είσαι σκληρός. Στο κάτω κάτω όλοι έχουμε κάποιον που δε γουστάρουμε, είτε το iq του είναι 80 είτε είναι 180.
====>
Ιφιμέδεια με όσα μου λες υποψιάζομαι ότι μπορεί να γνωριζόμαστε offline.

Ιφιμέδεια είπε...

@ Προμηθέα
λές;

DiS είπε...

Εμένα όλο αυτό μου θύμισε τον περίφημο "τρελλό του χωριού". Και κείνος χλευάζονταν, και κείνος αντιμετωπίζονταν ως "κατώτερος" αλλά επίσης θεωρούνταν και άτομο που το έχει αγγίξει κάτι έξω απ' τον κόσμο τούτο. Τον αντίκρυζαν μ' ένα περίεργο σεβασμό, απόροια του μεταφυσικού τους φόβου. Τώρα εκπολιτιστήκαμε και οι "κατώτεροι" είναι ακριβώς αυτό και τελεία.

Aureliano Buendia είπε...

Με εξέπληξε η πάγια στάση των άλλων εναντίον τους. Δεν περίμενα από έξυπνα και μορφωμένα παιδιά σε ηλικίες από 25-45 να έχουν τόσο εχθρική στάση απέναντι σε αυτούς που συνήθως αποκαλούμε χαζούς. Βλέποντάς το άρχισα να καταλαβαίνω πόσο εύκολο ήταν για τον πολιτισμένο λαό των Γερμανών να ακολουθήσει αυτόν τον παρανοϊκό εγκληματία από το 1933 ως το 1945. Είναι πολύ εύκολο.
-
Πώς μπορούμε να κάνουμε τους άλλους πιο ανεκτικούς; Πώς μπορούμε να γίνουμε εμείς πιο ανεκτικοί;

kkk είπε...

Με αφορμή το σχόλιο της Ιφιμέδειας, παρατηρώ κι εγώ οτι η ερμηνεία της "παραξενιας" εξαρτάται από το πὠς θεωρούμε αυτόν που την κάνει.

Αν μας φαίνεται αδύναμος, τότε είναι "αποκρουστική συμπεριφορά". Αν είναι κανας νταής, τότε όλα τα τσογλανάκια θα τρέξουν να τον αντιγράψουν κι όλας! :-D

====

> Δεν περίμενα από έξυπνα
> και μορφωμένα παιδιά σε ηλικίες
> από 25-45 να έχουν τόσο
> εχθρική στάση απέναντι σε αυτούς
> που συνήθως αποκαλούμε χαζούς

Γιατί; Τί έχει δηλαδή η συγκεκριμένη ομάδα που αναφέρεις που να εγκυάται την ΗΘΙΚΟΤΗΤΑ της;;;

Η καλή σου προδιάθεση σε οδηγεί σε έναν υπερβολικό συναισθηματισμό, απο τον οποίο φαίνεται πας να βγάλεις λάθος συμπεράσματα.

Ευτυχώς το κατάλαβες στο τέλος... ;-)

kkk είπε...

> Πώς μπορούμε να γίνουμε εμείς
> πιο ανεκτικοί;

Παράδοξον:- Με το να γίνουμε λιγότερο ανεκτικόι;;

Στο πρωτὀγονο σημείο εξέλιξης που βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα, με ένα καλό μάλωμα -καμμιά φορά - όποιος είχε ακόμα λίγο φιλότιμο, φιλοτιμείται.

Οι κουτόφραγκοι λένε:
« There, but for the Grace of God, go I »
αλλά αυτά είναι ακόμα ψιλά γράμματα.

Aureliano Buendia είπε...

kkk, ωραία μιλάς, νιώθω πως βρίσκομαι στην πατρίδα μου όταν βρίσκω τόσο σωστούς ανθρώπους. Αν σε εξέπληξε ο ορίζοντας προσδοκιών που είχα από τις ηλικίες 25 - 45 ίσως να είναι επειδή μεγάλωσα μαζί τους και ένιωθα ότι η πρόοδος που έκανα εγώ σε κάποια ζητήματα έπρεπε να αντανακλάται και στη γενιά μου, πράγμα το οποίο είναι ολότελα λάθος.

Τυπος Νυχτερινος είπε...

Προμηθέα,
δυστυχώς κι εγώ πίστευα (και ακόμα πιστεύω), πώς κάτι τέτοιο θα έπρεπε να ισχύει σ' αυτή την ηλικιακή ομάδα.
Δυσκολεύομαι πολύ, αλλά καθημερινά διαπιστώνω πως έχεις δίκιο, και καθημερινά παλεύω ν' αποδεχτώ πως απο τη μια έτρεφα φρούδες ελπίδες και απο την άλλη, πως το ρητό "μην κρίνετε εξ΄ιδίων τα αλλότρια" είναι απόλυτα σωστό...
Κρίμα...
Παρόλα αυτά, στο ερώτημα τι θα μπορούσε να κάνει κανείς ως μονάδα, έχω κάποια άποψη. Θα μπορούσε να μην δέχεται με απάθεια τέτοια συμπεριφορά. Να φροντίζει αφ' ενός ο ίδιος να τηρεί διαφορετική στάση, και αφ' ετέρου, να "βάζει στη θέση τους" κάποιους προσβάλλοντάς τους ανοιχτά για τη συμπεριφορά τους.
Στις πλειοψηφία των περιπτώσεων που έχω ακολουθήσει την ανωτέρω πρακτική, αντίκρυσα ντροπιασμένα βλέμματα και σκυμμένα κεφάλια.
Δεν ξέρω αν θα συνεχίσουν την ίδια συμπεριφορά όταν εγώ πια δε θα είμαι μπροστά, αλλά έστω και για κείνες τις στιγμές το χάρηκα.
Χάρηκα την ξεφτίλα τους, χάρηκα που σκύψαν το κεφάλι, και σκέφτομαι πάντα πως αν βρισκόντουσαν καμιά εκατοστή ανθρώποι να κάνουν το ίδιο, ο κόσμος ίσως ήταν καλύτερος...