Τετάρτη, Μαΐου 11, 2005

ΑΣΕΠ: Μικρή καφκική ιστορία

Τις προάλλες είχα βγει για καφέ με συνάδελφο και κολλητό φίλο. Μαζί του είχε φέρει και έναν φίλο του - φιλόλογος κι αυτός - με τον οποίο γνωρίζονταν από το προπτυχιακό. Την ιστορία του την γνώριζα από πριν αλλά στον καφέ είχα την ευκαιρία να την ακούσω από τον ίδιο. Είχε προσπαθήσει αποτυχημένα στους δύο προηγούμενους διαγωνισμούς του 2000 και του 2002 να μπει στον κατάλογο των διοριστέων και αποφάσισε να σταματήσει τη δουλειά του για ενάμιση χρόνο και να ετοιμαστεί για τον επόμενο διαγωνισμό που έγινε με καθυστέρηση το 2005.
Η προετοιμασία του πρέπει να ήταν πολύ καλή γιατί μετά την πρώτη μέρα των διαγωνισμών (γνωστικό αντικείμενο - 3 μαθήματα) είχε πάει πολύ καλά, όπως υποστήριζε ο ίδιος.
Την επόμενη μέρα θα πήγαινε στο εξεταστικό κέντρο για το μάθημα των Παιδαγωγικών. Ξεκίνησε κάπως πιο καθυστερημένα σε σχέση με την προηγούμενη μέρα και έφτασε στο εξεταστικό κέντρο 20 λεπτά πριν την ώρα έναρξης του διαγωνισμού. Σε αυτά τα είκοσι λεπτά πρέπει να προσθέσουμε και την πάγια καθυστέρηση να δοθούν τα θέματα στους εξεταζόμενους, η οποία ανέρχεται σε μισή, μία, ακόμα και μιάμιση ώρα. Αν λάβουμε σοβαρά υπόψη τον κανονισμό του ΑΣΕΠ οι υποψήφιοι πρέπει να προσέρχονται στο κέντρο εξετάσεων μία ώρα πριν την έναρξη και να βρίσκονται στις αίθουσες μισή ώρα πριν - τουλάχιστον έτσι μου εξήγησαν εκ των υστέρων γιατί εγώ δεν είχα ασχοληθεί με αυτήν τη λεπτομέρεια. Ο μόνος που ασχολήθηκε σοβαρά με αυτόν τον κανονισμό ήταν ο υπεύθυνος εκείνου του εξεταστικού κέντρου ο οποίος ακριβώς μισή ώρα πριν κλείδωσε την είσοδο του σχολείου όπου γίνονταν οι διαγωνισμοί. Ο γνωστός μου που έφτασε στα είκοσι λεπτά, καθώς και μερικοί άλλοι που πήγαν 25, 15, 10 λεπτά πριν δεν κατάφεραν να εισέλθουν. Χτύπησαν πόρτες, διαμαρτυρήθηκαν αλλά οι υπεύθυνοι κρύφτηκαν πίσω από τον κανονισμό που εφάρμοσαν ακέραια: οι διαγωνιζόμενοι πρέπει να εμφανίζονται στο εξεταστικό κέντρο 30 λεπτά πρίν την καθορισμένη ώρα.
Από κει και πέρα η υπόθεση πήρε το δρόμο της και έφτασε στις εφημερίδες, σε βουλευτές, υπήρξαν και σκέψεις να ζητηθεί ειδική εξέταση για όσους αποκλείστηκαν αλλά είπαν ότι δεν το προέβλεπε η νομολογία. Το αποτέλεσμα ήταν ότι το συγκεκριμένο άτομο ψάχνει να βρει δουλειά για να καλύψει τις άμεσες βιοτικές ανάγκες και αποβλέπει σε τέταρτο διαγωνισμό μετά από άλλα 2 χρόνια.
Ο συνομιλητής μου είχε κάθε δίκιο να παραπονιέται για το παράλογο του κανονισμού. Πώς είναι δυνατόν να έχει πλεονέκτημα έναντι των άλλων αυτός που προσέρχεται μετά το χρονικό όριο της μισής ώρας; Αν σκεφτούμε ότι τα θέματα έρχονταν μισή με μία ώρα μετά την καθορισμένη, οι απαιτήσεις του ΑΣΕΠ μοιάζουν τόσο παράλογες ώστε εγώ, βάζοντας την προσωπική μου κρίση πάνω από τους κανονισμούς, δεν θα εμπόδιζα κανέναν επειδή ήρθε 20 λεπτά πριν και όχι 30! Το χειρότερο της υπόθεσης είναι ότι οι κανονισμοί δεν εφαρμόστηκαν με την ίδια αυστηρότητα σε όλα τα εξεταστικά κέντρα: π.χ. σε αυτό όπου εξεταζόμουν εγώ, την δεύτερη μέρα των εξετάσεων, ο εξεταζόμενος που καθόταν ακριβώς μπροστά μου προσήλθε ακριβώς την ώρα που μοιράζονταν τα τετράδια και του επέτρεψαν να πάρει μέρος!
Καταφεύγω στην επίκληση των συναισθημάτων όλων: πώς μπορεί κάποιος επιτηρητής - δημόσιος υπάλληλος, καθηγητής και γι' αυτό το λόγο υποχρεωμένος να δείξει αλληλεγγύη προς τους μελλοντικούς συναδέλφους - να αποκλείει κάποιους ακολουθώντας έναν παράλογο κανονισμό ο οποίος έχει καταστεί ανενεργός στα άλλα εξεταστικά κέντρα; Ποιος θα μπορούσε να τον κατηγορήσει για την αθέτηση αυτού του κανονισμού;
Από άλλα παραδείγματα όπου η καταπάτηση των νόμων αποβαίνει σε βάρος του συνόλου είχα οδηγηθεί στην άποψη ότι πρέπει να υποτασσόμαστε στους νόμους. Μερικές περιπτώσεις - όπως αυτή που ανέφερα - με κάνουν να εγκρίνω την προσωπική ερμηνεία των νόμων και τη μη εφαρμογή τους - όταν πρόκειται για νόμους που προκαλούν βλάβη και δεν ωφελούν καθόλου.