Πέμπτη, Ιουνίου 09, 2005

Ο Φερεκύδης ήταν λέρα (άλλη μια ιστορία για τον ΑΣΕΠ).

Το καλοκαίρι του 1998 στη Σύρο θα το θυμόμαστε για πολλούς λόγους, ανάμεσα στους οποίους ένας ήταν κι ο Φερεκύδης. Έχοντας συνηθίσει να κοιμόμαστε πέντε το πρωί και να ξυπνάμε μία το μεσημέρι ήταν αναπόφευκτο να ξεκινήσουμε για τη σπηλιά του Φερεκύδη το καταμεσήμερο, Αύγουστο μήνα, σε ένα από τα τυπικά νησιά του Αιγαίου όπου το ψηλότερο δέντρο είναι ο μαϊντανός και δεν υπάρχει καμία ελπίδα να βρεις ίσκιο να δροσιστείς. Καβαλήσαμε 13 νοματαίοι (οι περισσότεροι φιλόλογοι) τα νοικιασμένα φιατάκια και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε σε ένα μέρος που μου έχει αφήσει την εντύπωση ότι ήταν το ψηλότερο του νησιού. Εκεί φτάσαμε με το χάρτη και μετά από συνεννοήσεις με ντόπιους που κανείς τους δεν ήξερε το Φερεκύδη. Το νερό μας είχε τελειώσει, το τελευταίο υγρό που είχαμε καταναλώσει ήταν τα ποτά της προηγούμενης νύχτας στο μπαρ γειτονικού ξενοδοχείου (στο σπίτι δεν είχαμε καθόλου νερό) κι ήμασταν 3 το μεσημέρι με τον ήλιο να μας βαράει κατακέφαλα στο τέλος ενός χωματόδρομου που δεν πήγαινε πουθενά και απ' όπου δεν περνούσε κανένας. (Λάθος, ήτανε και κάτι σα σπίτι με μία κατσίκα και έναν άνθρωπο ο οποίος μας είπε ότι δεν υπάρχει καμία σπηλιά.) Το μόνο ίχνος του αρχαίου μαλάκα που βρήκαμε ήταν μία πεσμένη πινακίδα που έδειχνε μια κατεύθυνση και έλεγε "Προς σπηλιά Φερεκύδη". Μην ξέροντας προς τα πού έδειχνε φωτογραφίσαμε την πινακίδα για αναμνηστικό και πήραμε ποδαράτοι ένα κωλόδρομο με γκρεμό ακριβώς δίπλα ελπίζοντας πως θα μας έβγαζε στο σωστό μέρος. Μετά από κανα πεντάλεπτο περπατώντας πάνω στον κωλόδρομο κι αφού είχα ρίξει (από μέσα μου) ένα κάρο μπινελίκια έφυγα πρώτος και πήγα να περιμένω στα αυτοκίνητα. Δεν βρήκα την σπηλιά του Φερεκύδη αλλά ούτε οι άλλοι οι οποίοι αποθαρρύνθηκαν και γυρίσαν μετά από λίγο. Το κέρδος της εξόρμησης ήταν πως βρήκαμε πού θα στέλνουμε τους ανυποψίαστους εχθρούς μας για να τους εκδικηθούμε.
Απρίλιος 2005: Στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, στην εξέταση των Αρχαίων πέφτει multiple choice ερώτηση για το ποιος ήταν ο αρχαιότερος πεζογράφος. Είχε δύο άσχετες επιλογές, τον Εκαταίο τον Μιλήσιο και τον Φερεκύδη από τη Σύρο (υπάρχει και Φερεκύδης από την Αθήνα). Εμείς έχοντας μάθει από το Λύκειο κιόλας να ξεκινάμε με τους Ίωνες λογογράφους επιλέξαμε τον Εκαταίο τον Μιλήσιο. Σε συζήτηση έπειτα για τις σωστές απαντήσεις και μετά από πολύ ξεφύλλισμα διαβάσαμε:
...η Θεολογία του Φερεκύδη από τη Σύρο... περνούσε για το αρχαιότερο πεζό έργο και... πρέπει να τοποθετηθή στα μέσα του 6. αι.
Ύστερα από αυτό πιστεύω ότι με έχει στοιχειώσει το πνεύμα του Φερεκύδη. Ζητείται επειγόντως εξορκιστής ειδικευμένος στα αρχαία ξόρκια.

3 σχόλια:

ιφιμέδεια είπε...

Δοκίμασε τον David Jordan.

Maiandros είπε...

Συγχίστηκα πάλι που διάβασα για ΑΣΕΠ...
Αλλά μην ψάχνεις ξόρκια, αγαπητέ Προμηθέα, ο ΑΣΕΠ θα ξορκιστεί από μόνος του, που θα πάει;...

Aureliano Buendia είπε...

Το ξέρω, αυτός ο ΑΣΕΠ ανάβει φωτιές.
Θα δοκιμάσω και τον D. Jordan. ;-)